Bir Nefeslik Söyleyeyim Dinlemezsen Neyleyeyim-Şah İsmail Hayati

    Bir nefesçik söyleyeyim
    Dinlemezsen neyleyeyim
    Aşk deryasın boylayayım
    Ummana dalmağa geldim

    Aşk harmanında savruldum
    Hem elendim hem yuğruldum
    Kazana girdim kavruldum
    Meydana yenmeğe geldim

    Ben Hak’la oldum aşina
    Kalmadı gönlümde nesne
    Pervaneyim ateşine
    Şem’ine yanmağa geldim

    Ben Hakk’in ednâ kuluyum
    Kem damarlardan biriyim
    Ayn-i cem’in bülbülüyüm
    Meydana ötmeye geldim

    Şah Hatayi’mdir özümde
    Hiç hilaf yoktur sözümde
    Eksiklik kendi özümde
    Dârina durmaya geldim

    Şah Hatayi Kimdir?

    İsmail, 17 Temmuz 1487 tarihinde Erdebil şehrinde Safevî Tarikatı’nın şeyh ailesinin çocuğu olarak dünyaya geldi. Baba tarafı Şeyh Safiyüddin’in sülalesinden olup İsmail’in babası Şeyh Haydar, dedesi ise Şeyh Cüneyd’dir. İsmail’in annesi (Alemşah Halime Begim) Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan’nın kızıdır.
    Şeyh Haydar, Kafkasya’ya düzenlediği seferinde öldürülmüş babası Şeyh Cüneyd’in öcünü almak için 1488’de Şirvanşahlar Devleti’e saldırır. Şirvan hükümdarı Ferruh Yasar yenilgiye uğrayarak Gülistan kalesine çekilir. Yedi ay muhasarada kaldıktan sonra Şirvan hükümdarı damadı olan Akkoyunlu sultanı Yakub Bey’den yardım istedi. Şeyh Haydar da, Âlem şah Begüm ile evlendiğinden, Yakup’un kardeşinin kocası idi, fakat Haydar’ın daha da güçlenmesini istemeyen Akkoyunlu hükümdarı Ferruh Yesar’a bir kuvvet gönderdi. Akkoyunlu ve Şirvanşah ordularıyla Teberistan yakınlarında yapılan savaşta Şeyh Haydar öldürüldü.
    Babası Şeyh Haydar öldürüldükten sonra, İsmail dayısı Sultan Yakup tarafından annesi Âlem şah Begüm ve kardeşleri Sultan Ali ve İbrahim ile birlikte Şiraz Valisi Mensur Pürnak Bey’in yanına gönderildi. İsmail o sırada bir yaşındaydı. Sultan Yakup’un ömrünün sonuna kadar onlar Fars’ta İstahr kalesinde hapsedildiler. Sultan Yakup 1490’da eşi tarafından öldürüldü.

    Şah İsmail (Hatayi)
    Akkoyunlu tahtına geçen Rüstem Bey kardeşi Baysungur ile yaşanan saltanat mücadelesinde Haydar’ın oğullarından yararlanmak için İsmail ve kardeşlerini hapisten çıkarıp serbest bıraktı. Nerede ise 4,5 sene (1489-1493) hapiste kalmış İsmail kardeşleri ve annesi ile Tebriz’e geldiklerinde Rüstem tarafından çok saygılı bir şekilde karşılandılar.

    Fakat savaş sırasında İsmail’in büyük kardeşi Sultan Ali’nin ve Kızılbaşlar’ın cesurca çarpıştıklarını görünce korkuya kapılır, kendisini ve neslini, ortaya çıkacak tehlikelerden korumak için Şeyh Cüneyd neslini ortadan kaldırmaya karar verir.
    Önce Erdebil’e gitmelerine izin verilmiş kardeşlerin orada güçlenmesinden endişe eden Rüstem Bey onları tekrar Tebriz’e getirdi. Burada müritlerinin birinden Rüstem’in onu öldüreceğini duyan Sultan Ali kardeşleri ile birlikte Erdebil’e yola çıktı, onların gitmesini öğrenen Rüstem Bey arkalarından ordu yolladı, Erdebil yakınlarında Şam Esbi çevresindeki çatışmada Sultan Ali’yi öldürüldü. Ölümünden önce Şeyh Sultan Ali İsmail’i varisi ilan eder, Kızılbaşlar, İsmail’in arandığını öğrenince onu bir süre Erdebil’de daha sonra da Reşt’te gizlenmesini sağlarlar.
    Daha sonra iki kardeş şiî olan Lahican Valisi Karkiya Mirza Ali’nin davetini kabul edip Lahican’a gittiler. Onların Lahican’da olduğuna emin olan Rustem 300 kişilik askeri güc yolladı, fakat Karkiya her iki kardeşi bir sepete koyarak onları ağaçtan sallayarak kardeşlerin Lahican topraklarında olmadığına yemin etmesi üzerine onlar Tebriz’e geri döndüler.
    Bir kaç ay sonra büyük kardeş İbrahim, annesinden uzak kalmaya dayanamadı ve Erdebil’e yola düştü. Onun sonraki hayatı hakkında bilgi yoktur.
    Lahican’da İsmail Şiî âlimlerinden Mevlâna Şemseddin Lahicanî’den eğitim alır ve ondan Arapça ve Farsça’yı, Kur’an’ı ve Şiî mezhebinin prensiplerini öğrenir. Onun Lahican’da savaş eğitimi alıp almadığı konusunda pek bilgi yoktur.
    Harekete geçmeye karar veren İsmail 1499 yılının Ağustos ayında yalnızca 7 sufi ile Lahican’ı terk etdi, Erdebil’e vararak annesi ile görüştü, ecdadlarının mezarlarını ziyaret etti, fakat Erdebil hâkimi Câkirlü Ali Bey’in baskısı ile Erdebil’i terk etmek zorunda kaldı.
    Ebu’l Hayır (Şeybani Hanlığı)’na karşı zaferi
    1500 yazında Erzincan’da Ustaclu, Şamlu, Rumlu, Tekelü, Zülkadir, Avşar, Kaçar ve Varsak kabilelerinden oluşan 7.000 Kızılbaş İsmail’in davetine icabet etmiştir.
    Kızılbaş ordusu Kasım 1500’de Kura Nehri’ni geçerek Şirvanşahlar Devleti üzerine yürümüştür. Gülistan Kalesi yakınında gerçekleşen Çabani Meydan Muharebesi’nde Şirvanşah Ferruh Yasar’ın ordusunu yenmiş ve Bakü’yü zapt etmiştir.
    İsmail Şerur bölgesinde Akkoyunlu Elvend Mirza’nin ordusunu yendi. Elvend Erzincan’a doğru kaçtı. Sonralar yeni ordu toplamaya çalışan Elvend 1504’de hastalandı ve ardından Diyarbakır’da öldu.
    1501 yılının yazında Tebriz’e girerek taç giyip resmen kendini “Şah” ilan etmiş,[13] Safevi Devleti’ni kurmuştur. Şah olduğunda ilk yaptığı iş Şiî mezhebini resmî mezhep ilan etmesi oldu.
    Akkoyunlu hanedanından kalan Murat Bey, büyük bir ordu topladı, Hemedan’da Almebulağı’na yerleşti, iki ordu arasında 1502/3’de olan savaşta Kızılbaşlar galip geldiler, Murat Bey Şiraza kaçtı. İsmail 24 Eylül 1503 tarihinde Şiraz’a girmiş ve aynı yılın sonlarına kadar Azerbaycan, Fars ve Irak-ı Acem’in çoğu üzerinde hakimiyet kurmuştur.
    İsmail’in Divan’ının Milli Şura Meclisi Kütüphanesi’nde (İran) bulunan bir yazma nüshasından iki sayfa
    1508’de Bağdat’a girdi. 1510’da Merv yakınında Şeybani Hanlığı’nı yendi, savaşta Muhammed Şeybani Han’ın ordusundan çoğu asker öldürüldü, Muhammed Şeybani Han’ın cesedi bulundu ve Kızılbaşlar onun başını kesip şah İsmail’in yanına getirdiler.
    1514’te Çaldıran Muharebesi’nde Osmanlı padişahı I. Selim’e yenilmiştir. Bu yenilgiden sonra ruhsal bir çöküntü yaşadı, savaştan uzak durmaya çalışırken ülke ile ilgili işlere pek önem vermemeye başladı, devlet işlerini daha çok emirlerine havale etti. 1514’ten vefat edene kadar şah şahsen hiçbir savaşa girmemiştir.
    İsmail 24 Mayıs 1524’te 37 yaşındayken iç kanamadan öldü, Erdebil’deki Safevi Türbesi’ne defnedildi.
    Şah İsmail’in on bir çocuğu vardı, bunların altısı erkek ve beşi kız idi.